Onze websites
#exploreyourstate
© 2026 State Bicycle Co. - EU.
Fixed gear bergop met profs – Afl. 17 Midway met Keegan Swenson
Midway, Utah, is zo’n plek die eruitziet alsof hij is ontworpen door een comité van mensen die houden van schone berglucht, nette wegen en de stille overtuiging dat afzien goed voor je is... zolang het uitzicht maar mooi is.
Dus komen wij natuurlijk met precies het tegenovergestelde plan: op fixed gear bergop rijden met Keegan Swenson —wereldkampioen, Leadville-winnaar, Lifetime Grand Prix / Race Series-kampioen en verzamelaar van enorme prijscheques— en hem daarna op hoogte aan karaoke onderwerpen alsof het een gecontroleerd onderzoek is.
We bezoeken Keegan thuis (zoals normale mensen dat doen)
We stoppen bij Keegan thuis, het moderne equivalent van het naderen van een tempel vóór een ritueel. Daarna doen we wat elke serieuze filmploeg doet: onzin inventariseren.
Er wordt gepraat over helmen en brillen, en vooral over het belangrijke onderscheid tussen zonnebrillen en leuke brillen, wat binnen de taxonomie van topsporters blijkbaar een echte en noodzakelijke categorie is. Daarna rollen we weg, want uiteindelijk eist de klim zijn tol.
Keegan begint de rit op zijn nieuwe Specialized fixed gear: strak, snel en perfect voor het soort dag dat ons te wachten staat. Scott geeft ondertussen een voorproefje van een uiterst geheim, binnenkort verkrijgbaar titanium trackframe.
Het experiment: klimmen op fixed gear, uitgevoerd met academische ernst
De route loopt van Cascade Springs naar Alpine Leaf Road en we benaderen hem met een ernst die alleen kan worden omschreven als “waanvoorstellingen van zelfvertrouwen”. Keegan rijdt 48x19, wij 49x19, wat wetenschappelijk klinkt totdat je beseft dat het vooral een excuus is om vooraf uit te leggen waarom we zo meteen worden gelost.
Dit is wat klimmen op fixed gear werkelijk is: een gesprek met de zwaartekracht waarin je niet kunt onderhandelen, niet kunt schakelen en niet kunt doen alsof je de controle hebt. Je blijft gewoon trappen en hoopt dat je ziel in je lichaam blijft.
Onderweg vertelt Keegan over de carrièreswitch die nog steeds bijna verboden voelt om hardop te zeggen: opkomen in XCO, de olympische ploeg missen, vervolgens Leadville rijden — en meteen de eerste keer winnen. Zoiets gebeurt in het echte leven alleen als je functietitel “onredelijk goed zijn op een fiets” luidt.
Keegan als proefpersoon: het rustige middelpunt van een domme storm
Keegan is niet alleen interessant omdat hij wint. Hij is interessant omdat hij dat doet met een stille, bijna nonchalante rust... alsof het gewoon weer dinsdag is.
Hij is kalm, afgemeten en bijna klinisch eerlijk over het werk: wedstrijden, training, pacing en wat nodig is om aan de absolute top te blijven. Ondertussen rijden wij naast hem en doen we ons beste na als mannen die onderzoek uitvoeren terwijl de hoogte actief IQ-punten van ons afpakt.
En omdat deze serie nu eenmaal is wat ze is, dwaalt het “serieuze” gesprek onmiddellijk af naar onderwerpen die alleen halverwege een klim logisch zijn:
- Muziek als duurmedicatie (bands rangschikken, guilty pleasures en de heilige waarheid dat smaak op hoogte vreemd wordt)
- Koffie (filter / pour-over; geen ingewikkelde rituelen, alleen cafeïne en tijd)
- Materiaalnerderij (de toekomst, de techniek en waarom gravel steeds meer richting vering beweegt)
- De “Wild West”-factor (minder meetlintmentaliteit, meer “doe wat werkt”)
Academisch intermezzo: bands rangschikken als psychologische oorlogsvoering
Op een gegeven moment beginnen we bands te rangschikken. De klim is voor Keegan goed te doen... dit is het gedeelte dat ingewikkeld wordt.
Keegan behandelt het als een echte oefening: middelen beheren, ruimte bewaren voor het dessert, moeilijke keuzes maken. Het is de verborgen waarheid van duursport: het gaat niet alleen om watts. Het gaat om identiteit. Om midden in een klim toe te geven dat je iets geweldig vindt wat je “eigenlijk niet hoort” leuk te vinden.
Het ritueel op de top: karaoke (Keegans grootste nachtmerrie)
Elke aflevering eindigt met een grap op de top. Deze keer kiezen we voor psychologische schade.
Op hoogte —waar de longen onderhandelen en waardigheid schaars is— confronteren we Keegan met wat hij zelf zijn grootste angst noemt: karaoke. De man die zijn brood verdient met wedstrijden winnen, staat plots met een microfoon te onderhandelen alsof het een invasieve soort is.
Uiteraard behandelen we het academisch: een prestatiegerichte stresstest in ijle lucht, bedoeld om kalmte te meten onder cultureel ongepaste omstandigheden.
De afdaling: snelheid, verlossing en “Bike Flow”
Na de top dalen we weer af... snelle bochten, strakke wegen en het soort afdaling dat je eraan herinnert waarom mensen naar Utah verhuizen en over “variatie” beginnen te praten alsof het een religie is.
We sluiten de aflevering af op de enige manier die goed voelde: een eerbetoon in Blink-182-stijl... plus ons eigen State Bicycle Co.-origineel, “Bike Flow”, gemaakt als ode aan Keegan en de hele lijst van dingen die hij heeft gewonnen.
Er is ook een verrassend einde dat we niet gaan verklappen. Druk gewoon op play en laat het gebeuren.
Over de serie
Riding Fixed, Up Mountains, With Pros is ons excuus om de beste renners ter wereld te leren kennen op de enige manier die eerlijk voelt: tijdens een rit, buiten adem, bezweet en midden in een “waarom hebben we deze klim gekozen?”. Natuurlijke gesprekken, twijfelachtige beslissingen en een grap op de top als afsluiter.
Strava-link
Bekijk aflevering 17
📺 Riding Fixed, Up Mountains, with Pros – Ep. 17 Midway w/ Keegan Swenson: https://youtu.be/XGxEIUvAvFU
🎞️ Bekijk eerdere afleveringen met Phil Gaimon, Lachlan Morton, Justin Williams en meer
▶️ Bekijk hier de volledige playlist
Tot slot
Wat blijft hangen is niet alleen het landschap of het afzien, en zelfs niet het feit dat we fixed gears kozen voor een klim die op elke normale fiets al zwaar genoeg zou zijn. Het is het vreemde kleine ecosysteem eromheen: hoe topprestaties pal naast absurditeit bestaan en hoe snel “serieus” verandert in “ceremonieel”.
Keegan is het zeldzame type atleet dat over winnen op het hoogste niveau kan praten zonder er mythologie van te maken. Kalm, precies, geen theater. Daardoor is het des te grappiger —en op een of andere manier menselijker— dat het meest ontregelende deel van de dag niet de klim is, maar een bandranking en karaoke op hoogte, uitgevoerd als een veldonderzoek naar smaak, ego en sociale druk.
Uiteindelijk is dat precies het punt van deze serie: rijden met de besten ter wereld en kijken wat er overblijft zodra je het podium, het persbericht en de perfect gecontroleerde omgeving wegneemt. Wat je krijgt zijn echte gesprekken, domme keuzes die met academische ernst worden behandeld en een afdaling terug naar het normale leven —passend begeleid door een Blink-182-eerbetoon en “Bike Flow”.